3.Bo z przyjaciółmi najlepsza jest zabawa !

Następnego dnia dziewczyna wstała przed 6, aby spokojnie przygotować się do próby. Budząc się zauważyła najpiękniejsze zakątki pokoju. W prawym rogu pokoju stał fortepian, a na podłodze leżał puszysty, okrągły dywan. Pokój nie był obszerny a ściany były trochę zabrudzone, ale uroku dodawały dodatki oraz balkon z widokiem na cały Londyn.

Usiadła obok szafy, chcąc wybrać odpowiedni strój na próbę.

Wyjmowała ciuch po ciuchu, jednak ciągle nie wiedziała co wybrać.

-No tak.. dziewczęcy dylemat...-westchnęła.

Po chwili zdecydowała się na letnią sukienkę i niebieskie trampki. Zjadła śniadanie i wyszła do sali prób.

-Halo.. jest tu ktoś ? - weszła do pomieszczenia.

-Laura ! - powiedział Endry.

-Jestem..

-Chodź. Zapoznam cię zresztą grupy – powiedział.

Laura poszła za menadżerem zespołu.

-Ok, więc tak. To jest Candy. - wskazał na dziewczynę.

-Candy ?! - krzyknęła uradowana

-Co? To wy się zna..- jego głos został zagłuszony przez ryk dziewczyn.

-Aaaa!! Ale super , że to ty do nas dołączasz ! - cieszyła się czarnowłosa

-Też się cieszę !

-Dobrze... porozmawiacie później. Teraz reszta zespołu i rozpoczynamy próbę.

-Ok

-To jest Charles, to Tomeo, a mnie i Candy znasz..

-Hej , cześć – przywitała się

Grupa jeszcze chwilę porozmawiała i rozpoczęli próbę.

Założyciel grupy - Endry pokazał jak mają się ustawić i zaczął pokazywać kroki . Reszta próbowała po nim powtarzać, jednak nie wychodziło im to za bardzo. Mieli przy tym niezły ubaw.

Po 3 godzinnej próbie, skończyli tańczyć układ i zaczęli się zbierać do pokoi. Laura wymieniła się zresztą numerami telefonów i poszła do pokoju. Runęła na łóżko, jednak chwilkę potem zaczął odzywać się jej telefon.

Otworzyła wiadomość i zaczęła ją czytać :

„Hej Lauruś ! Dziś z całą paczką wychodzimy

do parku na spacer .. idziesz z nami ?!

~~Candy :**”

Uśmiechnęłam się i czym prędzej odpisałam:

„Hej ! Oczywiście, że tak ! Jaki jest sens,

siedzenia samej w domu ? ;D

~~Laura :*”

Wstała i podeszła do lustra.. przeczesała lekko swoje długie blond włosy, podkręciła grzywkę . Ktoś zapukał do drzwi. Krzyknęła 'wejść!'. W jej pomieszczeniu znalazła się Candy wraz zresztą ekipy.

-Gotowa ?

-Jasne !

-Wooow.. wyglądasz pięknie … masz styl ! - powiedział Tomeo.

-Dzięki..

-Chodźmy, bo jeszcze oni zostaną sami.. a nie wiadomo co z tego wyjdzie – zaśmiał się Endry

-Haha,.. bardzo śmieszne – prychnęła blondynka.

Grupa znajomych ruszyła do pobliskiego parku.

-Idziemy na lody ? - zaproponował Charles.

-Czemu nie ? Kto ostatni płaci !

Na rozkaz wszyscy rzucili się do budki z lodami. Niestety wypadło na biedną Candy, która z powodu braku kondycji dobiegła jako ostatnia.

-Haha.. musisz poćwiczyć ruda.. - nabijał się Endry

-Nie mów do mnie ruda !

-Bo co zabronisz mi ?!

-Tak !

-Ej, ej ! Skończcie się kłócić, bo nam budkę z lodami zamkną ! - odpowiedział Tomeo.

-Właśnie !

Zakupili lody i poszli usiąść koło fontanny.

Laura bardzo szybko zjadła lody i zaczęła narzekać.

-Gorąąąąącooo miiiiii....

-Gorąco powiadasz ???

-Tak Charles.. gorąco. - odpowiedziała stanowczo.

-A chcesz się ochłodzić ?

-Tak, ale w..

Dziewczyna nie dokończyła, ponieważ już po chwili była cała mokra.. leżała w fontannie. Po chwili do niej dołączyła się Candy. Wściekłe dziewczyny wyszły szybko z wody i zaczęły gonić chłopaka.

***

Hej !

Dziś taki króciutki, ale muszę zacząć pisać jeszcze rozdział na mojego bloga ;)

Co u was ??

Na początku pisania, miałam wenę, ale potem gdzieś uciekła :((

Może się nie spodobać ;)

Jest nudny, ale ok xD

Taka nutka dla was ;) (KOCHAM JĄ ♥♥♥)

 

~~Weronika

2.Laura i jej nowe życie

***
Laura wychodzi ze swojego pokoju i schodzi po schodach do jadalni.
-Długo spałaś, ale to nic spakuj swoje rzeczy i się wynoś-powiedział ojciec Laury
-Ojcze proszę pozwól mi zostać bardzo przepraszam cię
 za to co ci powiedziałam-odpowiedziała Laura.
-Nie ma mowy.
-Proszę.
-Zastanowię się.
I własnie  w tedy Laurze z jakiegoś powodu ulżyło choć czuła nienawiść do ojca.
-Mamo -zapytała Laura
-Tak słonko.
-Czy tata na prawdę chce mnie wyrzucić ??
-Wiesz to jest bardziej skomplikowane niż myślisz.
-Dlaczego?
-Ponieważ on chce cię wyrzucić i nie chce.
I w ty momencie Laura wybiegła, sama nie wiedziała dlaczego.
Chciała uciec daleko ale przypomniała sobie, że nie ma odkąd pójść, a na dodatek cały
ten czas była w piżamie.
Więc zawróciła i schowała się w ogrodzie który został zapomniany już dwa lata.
Zauważyła tam 1 000 dolarów i notes w którym były zapisane kluby tancerskie, ale ona
chciała zostać piosenkarką a nie tancerką ale cóż nie  ma się wszystkiego.
Wspięła się  po linie do okna w swoim pokoju ubrała się i zjechała po linie.Z notesem w ręce udała się do klubów okazało się ze już 5 z nich nie istnieje, ale został jeszcze jeden, poszła .Przyjęli ją.Była zadowolona.
Na kastingu dała sobie rade doskonale.
Dali jej propozycje która była jej wybawieniem.
-Posłuchaj -powiedział przewodniczący zaspołu-Endry
-Mamy wolny pokój jak chcesz możesz zamieszkać u nas w hotelu z całym zaspołem. Chcesz?
-Tak i to bardzo!
-Dobra to idź się spakuj i wracaj to zobaczysz hotel.
Laura poszła do domu spakowała nie zbędne rzeczy i wruciła do miejsca w którym mieli się spotkać
-No to witaj. Tylko pamiętaj są dwie zasady bardzo ważne
pierwsza - masz iść w naszym tempie nikt na ciebie nie będzie czekał, a druga - to taniec ta zasada jest najważniejsza.Zgoda?
-Zgoda.
Gdy dotarli na miejsce, Laura była zachwycona.
-Jak tu pięknie-powiedziała.
-Nie jest tu tak pięknie-powiedział Endry.
Endry miał racje ten hotel wogóle nie był tak wspaniały ja zachwycała się Laura. Wyglądał jak każdy tani hotel.
-Twój numer pokoju to 20 masz tu klucz,  o ósmej masz się stawić tu gdzie stoisz jasne i pamiętaj nikt tu na nikogo nie czeka a 3 spóźnienia i wylatujesz, jasne?
-Jasne -odparła
Poszła do swojego pokoju, bardzo jej się podobał, ale nie miała czasu go oglądać ponieważ była bardzo senna. I zasnęła .

Napisała  Marta

1.Rodzina jest w życiu najważniejsza, jednak jednen mały szczegół, a runie wszystko..

Bohaterka opowieści-Laura szła ciemną drogą zatłoczonego miasta udając się do parku. Tam tylko odświeżała zatłoczony myślami mózg. Mogła nie myśleć o niczym co się teraz dzieję w jej rodzinie. Właśnie co się dzieję ?

Jej rodzice to bogacze, a ona sama ma ich dość. Tata każe jej zarabiać na swoje utrzymanie, bo jak powtarza „Jesteś już pełnoletnia! Masz 19 lat, więc weź się za siebie i zarób. Zobacz jak jest ciężko!” Matka słucha rozkazów męża..Laura miała dość bogatych ludzi. Jej własny ojciec nie pozwalał jej przybywać w domu dopóki, nie zarobi więcej niż tysiąc złotych na miesiąc w nocnym klubie, gdzie pracowała jako kelnerka. Dziewczyna umiała bardzo ładnie śpiewać, jednak ojciec nie pozwalał jej na to.

Blondynka usiadła na pobliskiej ławce i oparła się o nią. Przymknęła powieki, aby móc przez chwilę o niczym nie myśleć. Jednak nie pozwolono jej, ponieważ dosiadła się do niej jakaś dziewczyna.

-Cześć – powiedziała nie śmiało.

-Znamy się?

-Eee..nie. Sorki już nie przeszkadzam.

-Dobra. To ja przepraszam, ale mam problemy i na wszystkich reaguję negatywnie.

-Spoko. Twoi rodzice piją?

-Nie, są jak by to ująć...zbyt bogaci.

-Aaa..rozumiem. Moi piją.

-Rozumiem. Przejdziemy się?

-W sumie czemu nie ?

W czasie, gdy dziewczyny poszły na krótki spacer po mieście rodzice dziewczyny, siedzieli nie spokojnie w domu, czekając na powrót córki.

-No gdzie ona polazła ?!- denerwował się ojciec Laury.

-Spokojnie . Za pewne za chwilkę przyjedzie! - uspokajała go małżonka.

Małżeństwo wzajemnie się przekrzykiwało.

-Ja ją już nauczę manier!

-Dobrze, cicho...

-W tym domu są jakieś zasady! Ja nie wiem! Co ja źle zrobiłem w wychowaniu ?! Jest już 22!

-Za chwilę przyjdzie! Cicho!

Starsi jeszcze chwilę musieli poczekać na powrót córki. Za 2 godziny była ona w domu. Rodzice czy prędzej podeszli i zaczęli robić jej wszelakie wyrzuty.

-O której to się wraca ?

-Jest dopiero 12, a ja jestem już dorosła.

-Ale ciągle z nami mieszkasz. Nie zapominaj o zasadach.

-Zasady, zasady. Zasady, pieniądze i to wszystko w kółko. Ale czy wy nie zrozumiecie tego, że i ja mam swoje życie ?!

-Nie tym tonem.

-Będę mówić jak mi się podoba! Ty nie jesteś od wydawania mi rozkazów!

-Mylisz się ostro! To moje mieszkanie, a jak ci się nie podoba to możesz się stąd wyprowadzić!

-Z wielką chęcią!

-Tylko nie płacz, że nie masz pieniędzy na zapłacenie rachunków, wody, światła i innych rzeczy!

-Nie martw się, załatwię to.

Dziewczyna szybko pobiegła na górę do swojego pokoju. Ułożyła się na łóżku i zaczęła rozmyślać.

„Chyba byłam dla niego za ostra. To mój ojciec a ja wcale nie chcę się stąd wyprowadzać. Do tego nie mam pieniędzy i ..domu. Muszę go czym prędzej przeprosić.”

Wyjęła swój pamiętnik i zaczęła zapisywać.

Drogi pamiętniku!

Dziś jest najgorszy dzień mojego życia!

Może i nie aż tak, bo było też coś fajnego,

ale nie o to chodzi.

Tak więc. Poznałam dziś bardzo miłą dziewczynę – Candy.

Być może , że kiedyś się zaprzyjaźnimy.

Miło nam było w kinie i na spacerze. Jednak ten wspaniały

dzień , zepsuł mój tata.

Pokłóciłam się z nim i teraz tego żałuję. Bardzo chcę go przeprosić.

Mój ojciec, jednak czasami czuję jakby mnie nie kochał.

Co mam zrobić ?

Xoxox

Laura :*

***

Heeej!

Długo nie pisałam, ale to brak czasu. Teraz wracam...z niestety , ale krótkim rozdziałem.

Napisałam go ja Weronika i to ja teraz piszę notkę pod rozdziałową. Pomysł był Marty i po części mnie ;)

Jak się podoba ?

Ja już padam..oczy mi się zamykają mimo , że dopiero 20:30...

Dobra żegnam :*

Pa!!

xoxoxox

~~ Weronika i Marta ~~

Hejka!

Na tym blogu znajdziecie opowiadania , naszej twórczości. Mamy nadzieje że spodobają wam sie nasze opowiadania, zależy nam na waszej opinii, gdy macie fajny pomysł poprostu napiszcie w komentarzach.
Bloga będą prowadzić Weronika i Marta
No to do następnego wpisu!!
bye!!;)