1.Rodzina jest w życiu najważniejsza, jednak jednen mały szczegół, a runie wszystko..

Bohaterka opowieści-Laura szła ciemną drogą zatłoczonego miasta udając się do parku. Tam tylko odświeżała zatłoczony myślami mózg. Mogła nie myśleć o niczym co się teraz dzieję w jej rodzinie. Właśnie co się dzieję ?

Jej rodzice to bogacze, a ona sama ma ich dość. Tata każe jej zarabiać na swoje utrzymanie, bo jak powtarza „Jesteś już pełnoletnia! Masz 19 lat, więc weź się za siebie i zarób. Zobacz jak jest ciężko!” Matka słucha rozkazów męża..Laura miała dość bogatych ludzi. Jej własny ojciec nie pozwalał jej przybywać w domu dopóki, nie zarobi więcej niż tysiąc złotych na miesiąc w nocnym klubie, gdzie pracowała jako kelnerka. Dziewczyna umiała bardzo ładnie śpiewać, jednak ojciec nie pozwalał jej na to.

Blondynka usiadła na pobliskiej ławce i oparła się o nią. Przymknęła powieki, aby móc przez chwilę o niczym nie myśleć. Jednak nie pozwolono jej, ponieważ dosiadła się do niej jakaś dziewczyna.

-Cześć – powiedziała nie śmiało.

-Znamy się?

-Eee..nie. Sorki już nie przeszkadzam.

-Dobra. To ja przepraszam, ale mam problemy i na wszystkich reaguję negatywnie.

-Spoko. Twoi rodzice piją?

-Nie, są jak by to ująć...zbyt bogaci.

-Aaa..rozumiem. Moi piją.

-Rozumiem. Przejdziemy się?

-W sumie czemu nie ?

W czasie, gdy dziewczyny poszły na krótki spacer po mieście rodzice dziewczyny, siedzieli nie spokojnie w domu, czekając na powrót córki.

-No gdzie ona polazła ?!- denerwował się ojciec Laury.

-Spokojnie . Za pewne za chwilkę przyjedzie! - uspokajała go małżonka.

Małżeństwo wzajemnie się przekrzykiwało.

-Ja ją już nauczę manier!

-Dobrze, cicho...

-W tym domu są jakieś zasady! Ja nie wiem! Co ja źle zrobiłem w wychowaniu ?! Jest już 22!

-Za chwilę przyjdzie! Cicho!

Starsi jeszcze chwilę musieli poczekać na powrót córki. Za 2 godziny była ona w domu. Rodzice czy prędzej podeszli i zaczęli robić jej wszelakie wyrzuty.

-O której to się wraca ?

-Jest dopiero 12, a ja jestem już dorosła.

-Ale ciągle z nami mieszkasz. Nie zapominaj o zasadach.

-Zasady, zasady. Zasady, pieniądze i to wszystko w kółko. Ale czy wy nie zrozumiecie tego, że i ja mam swoje życie ?!

-Nie tym tonem.

-Będę mówić jak mi się podoba! Ty nie jesteś od wydawania mi rozkazów!

-Mylisz się ostro! To moje mieszkanie, a jak ci się nie podoba to możesz się stąd wyprowadzić!

-Z wielką chęcią!

-Tylko nie płacz, że nie masz pieniędzy na zapłacenie rachunków, wody, światła i innych rzeczy!

-Nie martw się, załatwię to.

Dziewczyna szybko pobiegła na górę do swojego pokoju. Ułożyła się na łóżku i zaczęła rozmyślać.

„Chyba byłam dla niego za ostra. To mój ojciec a ja wcale nie chcę się stąd wyprowadzać. Do tego nie mam pieniędzy i ..domu. Muszę go czym prędzej przeprosić.”

Wyjęła swój pamiętnik i zaczęła zapisywać.

Drogi pamiętniku!

Dziś jest najgorszy dzień mojego życia!

Może i nie aż tak, bo było też coś fajnego,

ale nie o to chodzi.

Tak więc. Poznałam dziś bardzo miłą dziewczynę – Candy.

Być może , że kiedyś się zaprzyjaźnimy.

Miło nam było w kinie i na spacerze. Jednak ten wspaniały

dzień , zepsuł mój tata.

Pokłóciłam się z nim i teraz tego żałuję. Bardzo chcę go przeprosić.

Mój ojciec, jednak czasami czuję jakby mnie nie kochał.

Co mam zrobić ?

Xoxox

Laura :*

***

Heeej!

Długo nie pisałam, ale to brak czasu. Teraz wracam...z niestety , ale krótkim rozdziałem.

Napisałam go ja Weronika i to ja teraz piszę notkę pod rozdziałową. Pomysł był Marty i po części mnie ;)

Jak się podoba ?

Ja już padam..oczy mi się zamykają mimo , że dopiero 20:30...

Dobra żegnam :*

Pa!!

xoxoxox

~~ Weronika i Marta ~~